می دانم چه لطفهای که من نکردی
و چقدر این بنده نافرمان را تحمل کردی
دیگر از خودم خسته شده ام ،ومی خواهم از خودم شکایتی کنم .
تا حال نمی دانستم که گرفتار چه هستم ،فکر می کردم با توام،
اما نمی دانستم که بی تو هستم .
خدایا اعتراف چه سخت است
وقتیکه که بدانی مقصر هستی و ندانی که چه کار می کنی ،همه را مقصر می دانی
جزءخودت
خدایا:این روزها از خودم می نالم ،که چرا بی توبدم ،و بی تو هستم
در حالی که خودم فکر می کردم با هستم
خدایا این روزها بی تو بودن را خوب حس می کنم
می خواهم به به تو برسم ،اما راهش را نمی دانم
در دعای عرفه مولایمان امام حسین این چنین آمده است که :
اى مولاى من اين تويى كه بر من منت نهادى و اين تويى
كـه به من نـعـمـت دادى ايـن تـويى كه به من احسان فرمودى
اين تويى كه به من نيكى كردى اين تويى اين تويى كه به من روزى دادى
اين تويى كه به من توفيق دادى
اين تويىكـه به من عـطـا كردى اين تويى كه بى نياز م كردى
اين تويى كه مرا هدايت كردى اين تويى كه مرانگهداشتى
ودرابن دعا حال بنده خطا کار چنین آمده است :
اين منم كه خطا كردم اين منم كه (به بدى ) همت گماشتم
اين منم كه نادانى كردم
اين منم كه غفلت ورزيدم
اين منم كه فراموشت كردم
اين منم كه (به غير يا به خود) اعتماد كردم
اين منم كـه (بـه كـاربـد) تـعمّد كردم
اين منم كه وعده دادم واين منم كه خلف وعده كردم
اين منم كه پيمان شكنى كردم اين منم كه به بدى اقراركردم
ايـن مـنـم كـه بـه نـعـمـت تـو بـر خـود و در پـيـش خـود اعـتراف دارم
و با گناهانم بسويت بازگشته ام پس آنها را بيامرز اى
خدایاحال روز ینده گنه کارت را ببین که به چه روزی خود را انداخته است
دروری از تو مرابه کارهایی واداشت ،که سرانجام چنین شده است
بارها وبارها از تو خواسته بودم که لحظه ای مرا به خود وانگذاری
وحال از تو می خواهم که رسوای خلایق نگردانی و آبرویم
را در میان بندگان خوبت نگه بداری
خـدايـا بـه من دستور دادى و من نافرمانى توراكردم و نهى فرمودى
ولى من نهى تو را مرتكب شدم و اكنون به حالى افتاده ام كه
نـه وسـيـله تبرئه اى دارم كه پوزش خواهم
و نه نيرويى دارم كه بدان يارى گيرم پس به چه وسيله با تو روبرو شوم
و با چه رویی دربرابر ت قرارگیرم وچگونه لب به اعتراف باز کنم
اى مولاى من با گوشم ، چشمم ، زبانم ، دستم و پايم که نعمتهاى تو هستند
معصيت كردم که اگردربرابر خلایقت لب به اعتراف بگشایند
دیگر آبرویی برایم نمی ماند
خدايا اين منم كه در پيشگاهت ايستاده ام
نمی خواهی به نگاهی بکنی
واز لطف و مرحمتت عنایتی بکنی
خدايا برگردان ما را در اين
هنگام پيروزمند و رستگار و پذيرفته و بهره مند و از نااميدان قرارمان مده و از
رحـمـتـت دسـت خـاليـمـان مـفـرمـا و مـحـرومـمـان مـكـن
از آنـچـه از فضل تو آرزومنديم
می دانم رنج ها را چگونه باید نوشید.
و این درسی است که تو آموزگارم بودی .
در وسعت سینه سبز تو ،حقارت رنج ها را دیده ام .
ای آموزگار ظرافت !!
تو !اینگونه رنج ها را تحقیر می کنی ...
بارها با خود اندیشیده ام که چگونه می توان در فرصتهای کوتاه بهره های زیادی برداشت .
ولی دراین فرصتهای کوتاه ،من ،نه در زمین ،نه در آسمان ها و نه در حضور حق ،جلوه ای نکرده ام شکوفه ای و حاصلی نیاورده ام .
درزمین جهل وغفلت و ظلم . فسق و کفر داشته ام .آیه ها و نشانه های حق را دیده ام وچشم پوشیده ام .از حدود وجایگاههاتجاوز کرده ام و حتی بر فکر وقلب و عقل وروحم ستم کرده ام .به دنبال آگاهی نرفتم و خودم را اندازه نگرفتم .واگر به آگاهی ومعرفتی هم رسیدم ،با سرگرمی ها و بازی ها،با لهوها و لعب ها ،آن را به غفلت سپردم.
در آسمان هابارها و بارها،فرشته ها با زشتی هایم رنجیده اند وبر حقارت هایم حسرت خوردهاند
واز لجاجت و غرورو کبرم تعجب کرده اند.
درحضور یارمهربانم هم جسارت ها کرده ام .منی که از کودکی حساب می برم دربرابر او پرده هادریده ام .
حساب می کردم دراین راه با چه مرکب هایی می توان تاخت.
حساب می کردم چگونه با فهم و معرفت وبا عشق وایمان و با عمل به تقوی ،می توان سلوک کرد .
حساب می کردم ،حتی با فرض عصمت و به کار گیری تمام نعمت هاو امکانات راه درراه دوست ، تمام این معرفت وعشق و عمل ،به اندازه من است .
مگر من چقدرم؟
تمامی اینها به اندازه ی همت و مقصد من نیست .
این صدای مردان راه است که لند است :(آه من قله الزدادو طول الطریق)
وای ازتوشه کم وراه دور!!
اگر تمامی اینهادرراه بگذارد ،کافی نیست.
وای بر من که عمر بر باد داده ام و هستی بر آب و دل بر آتش و امید بر خاک ...
وای بر من که خودم را نکاشتم و زراعتی نکردم .
وای بر من که تجارتی نخواستم و خودم را به هیچ فروختم و به حرف واگذار کردم .
ووای برمن که نتوانم نشانی از کوی یار پیدا کنم...
وحال که با این حالم دارم دهه سوم زندگی خود را آغاز می کنم این امید را دارم که یار مهربانم نشانه هایی از کویش را به من نشان دهد ...
• پست الکترونیک